conficto, confictare, confictavi, confictatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

fabricate/invent/concoct an accusation/falsehood together; counterfeit/feign;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1confictoconfictamus
2confictasconfictatis
3confictatconfictant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconfictare
activeperfectconfictavisse
passivepresentconfictari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
conficta
confictate
future
PersonSingularPlural
2
confictato
confictatote
3
confictato
confictanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
confictare
confictamini
future
PersonSingularPlural
2
confictator
—
3
confictator
confictantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
confictatus
confictati
Gen.
confictati
confictatorum
Dat.
confictato
—
Acc.
confictatum
confictatos
Voc.
confictate
confictati
Abl.
confictato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
confictata
confictatae
Gen.
confictatae
confictatarum
Dat.
confictatae
—
Acc.
confictatam
confictatas
Voc.
confictata
confictatae
Abl.
confictata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
confictatum
confictata
Gen.
confictati
confictatorum
Dat.
confictato
—
Acc.
confictatum
confictata
Voc.
confictatum
confictata
Abl.
confictato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
confictandus
—
Gen.
confictandi
—
Dat.
confictando
—
Acc.
confictandum
—
Voc.
confictande
—
Abl.
confictando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
confictanda
—
Gen.
confictandae
—
Dat.
confictandae
—
Acc.
confictandam
—
Voc.
confictanda
—
Abl.
confictanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
confictandum
—
Gen.
confictandi
—
Dat.
confictando
—
Acc.
confictandum
—
Voc.
confictandum
—
Abl.
confictando
—

Supines

accusative: confictatum; ablative: confictatu