conciliatus, conciliatus:
Masculine · Noun · 4th declension · variant: 1st
- Frequency:
- Uncommon
- Dictionary:
- Oxford Latin Dictionary (OLD)
conjunction, joining, union (of atoms), connection (of bodies);
Inflections
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | conciliatus | conciliatus |
| Gen. | conciliatus | conciliatuum |
| Dat. | conciliatui | conciliatibus |
| Acc. | conciliatum | conciliatus |
| Voc. | conciliatus | conciliatus |
| Abl. | conciliatu | conciliatibus |
Examples
- A
Liber XII
Aulus Gellius
"...natus homo inbutus est et uoluptati quidem natura conciliatus, a dolore autem quasi a graui quodam inimico abiunctus..." - G
Vitellius
Gaius Suetonius Tranquillus (Suetonius) from DE VITIS CAESARUM
"...pridem per communem factionis Venetae favorem conciliatus esset: nisi quod Galba prae se tulit, nullos minus metuendos quam..." - G
Terence
Gaius Suetonius Tranquillus (Suetonius) from DE POETIS
"...Africano et C. Laelio. Quibus etiam corporis gratia conciliatus existimatur, quod et ipsum Fenestella arguit, contendens utroque maiorem..." - M
Liber III
Marcus Fabius Quintilianus (Quintilian) from INSTITUTIONES
"...quale est in iudicialibus non ubique eget, quia conciliatus est ei quisque quem consulit. Initium tamen quodcumque debet..." - T
Liber XXVII
Titus Livius (Livy)
"...perfuga iussus Tarentum transire, ac per sororem praefecto conciliatus primo occulte temptando animum, dein satis explorata leuitate blanditiis..." - T
Liber XXI
Titus Livius (Livy)
"...imperium obtinuit, flore aetatis, uti ferunt, primo Hamilcari conciliatus, gener inde ob aliam indolem profecto animi adscitus..."