coambulo, coambulare, coambulavi, coambulatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

walk/go/travel with/together;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1coambulocoambulamus
2coambulascoambulatis
3coambulatcoambulant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcoambulare
activeperfectcoambulavisse
passivepresentcoambulari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
coambula
coambulate
future
PersonSingularPlural
2
coambulato
coambulatote
3
coambulato
coambulanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
coambulare
coambulamini
future
PersonSingularPlural
2
coambulator
—
3
coambulator
coambulantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
coambulatus
coambulati
Gen.
coambulati
coambulatorum
Dat.
coambulato
—
Acc.
coambulatum
coambulatos
Voc.
coambulate
coambulati
Abl.
coambulato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
coambulata
coambulatae
Gen.
coambulatae
coambulatarum
Dat.
coambulatae
—
Acc.
coambulatam
coambulatas
Voc.
coambulata
coambulatae
Abl.
coambulata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
coambulatum
coambulata
Gen.
coambulati
coambulatorum
Dat.
coambulato
—
Acc.
coambulatum
coambulata
Voc.
coambulatum
coambulata
Abl.
coambulato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
coambulandus
—
Gen.
coambulandi
—
Dat.
coambulando
—
Acc.
coambulandum
—
Voc.
coambulande
—
Abl.
coambulando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
coambulanda
—
Gen.
coambulandae
—
Dat.
coambulandae
—
Acc.
coambulandam
—
Voc.
coambulanda
—
Abl.
coambulanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
coambulandum
—
Gen.
coambulandi
—
Dat.
coambulando
—
Acc.
coambulandum
—
Voc.
coambulandum
—
Abl.
coambulando
—

Supines

accusative: coambulatum; ablative: coambulatu

Examples

No examples found.