ructor, ructari, ructatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Cassell's Latin Dictionary

belch;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1ructorructamur
2ructarisructamini
3ructaturructantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentructari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
ructare
ructamini
future
PersonSingularPlural
2
ructator
—
3
ructator
ructantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
ructatus
ructati
Gen.
ructati
ructatorum
Dat.
ructato
—
Acc.
ructatum
ructatos
Voc.
ructate
ructati
Abl.
ructato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
ructata
ructatae
Gen.
ructatae
ructatarum
Dat.
ructatae
—
Acc.
ructatam
ructatas
Voc.
ructata
ructatae
Abl.
ructata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
ructatum
ructata
Gen.
ructati
ructatorum
Dat.
ructato
—
Acc.
ructatum
ructata
Voc.
ructatum
ructata
Abl.
ructato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
ructandus
—
Gen.
ructandi
—
Dat.
ructando
—
Acc.
ructandum
—
Voc.
ructande
—
Abl.
ructando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
ructanda
—
Gen.
ructandae
—
Dat.
ructandae
—
Acc.
ructandam
—
Voc.
ructanda
—
Abl.
ructanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
ructandum
—
Gen.
ructandi
—
Dat.
ructando
—
Acc.
ructandum
—
Voc.
ructandum
—
Abl.
ructando
—

Supines

accusative: ructatum; ablative: ructatu

Examples

No examples found.