introeo, introire, introivi(ii), introitus:

Verb · 6th conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent

enter, go in or into; invade;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1introeointroimus
2introisintroitis
3introitintroeunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentintroire
activeperfectintroivisse
passivepresentintroiri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2—
introite
future
PersonSingularPlural
2
introito
introitote
3
introito
introeunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
introiere
introimini
future
PersonSingularPlural
2
introitor
—
3
introitor
introeuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
introitus
introiti
Gen.
introiti
introitorum
Dat.
introito
—
Acc.
introitum
introitos
Voc.
introite
introiti
Abl.
introito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
introita
introitae
Gen.
introitae
introitarum
Dat.
introitae
—
Acc.
introitam
introitas
Voc.
introita
introitae
Abl.
introita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
introitum
introita
Gen.
introiti
introitorum
Dat.
introito
—
Acc.
introitum
introita
Voc.
introitum
introita
Abl.
introito
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
introeundus
—
Gen.
introeundi
—
Dat.
introeundo
—
Acc.
introeundum
—
Voc.
introeunde
—
Abl.
introeundo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
introeunda
—
Gen.
introeundae
—
Dat.
introeundae
—
Acc.
introeundam
—
Voc.
introeunda
—
Abl.
introeunda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
introeundum
—
Gen.
introeundi
—
Dat.
introeundo
—
Acc.
introeundum
—
Voc.
introeundum
—
Abl.
introeundo
—

Supines

accusative: introitum; ablative: introitu

Examples

No examples found.