intono, intonare, intonavi, intonatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

thunder;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1intonointonamus
2intonasintonatis
3intonatintonant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentintonare
activeperfectintonavisse
passivepresentintonari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
intona
intonate
future
PersonSingularPlural
2
intonato
intonatote
3
intonato
intonanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
intonare
intonamini
future
PersonSingularPlural
2
intonator
—
3
intonator
intonantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
intonatus
intonati
Gen.
intonati
intonatorum
Dat.
intonato
—
Acc.
intonatum
intonatos
Voc.
intonate
intonati
Abl.
intonato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
intonata
intonatae
Gen.
intonatae
intonatarum
Dat.
intonatae
—
Acc.
intonatam
intonatas
Voc.
intonata
intonatae
Abl.
intonata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
intonatum
intonata
Gen.
intonati
intonatorum
Dat.
intonato
—
Acc.
intonatum
intonata
Voc.
intonatum
intonata
Abl.
intonato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
intonandus
—
Gen.
intonandi
—
Dat.
intonando
—
Acc.
intonandum
—
Voc.
intonande
—
Abl.
intonando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
intonanda
—
Gen.
intonandae
—
Dat.
intonandae
—
Acc.
intonandam
—
Voc.
intonanda
—
Abl.
intonanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
intonandum
—
Gen.
intonandi
—
Dat.
intonando
—
Acc.
intonandum
—
Voc.
intonandum
—
Abl.
intonando
—

Supines

accusative: intonatum; ablative: intonatu

Examples

No examples found.