induro, indurare, induravi, induratus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

make hard;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1induroinduramus
2indurasinduratis
3induratindurant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentindurare
activeperfectinduravisse
passivepresentindurari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
indura
indurate
future
PersonSingularPlural
2
indurato
induratote
3
indurato
induranto

passive

present
PersonSingularPlural
2
indurare
induramini
future
PersonSingularPlural
2
indurator
—
3
indurator
indurantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
induratus
indurati
Gen.
indurati
induratorum
Dat.
indurato
—
Acc.
induratum
induratos
Voc.
indurate
indurati
Abl.
indurato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
indurata
induratae
Gen.
induratae
induratarum
Dat.
induratae
—
Acc.
induratam
induratas
Voc.
indurata
induratae
Abl.
indurata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
induratum
indurata
Gen.
indurati
induratorum
Dat.
indurato
—
Acc.
induratum
indurata
Voc.
induratum
indurata
Abl.
indurato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
indurandus
—
Gen.
indurandi
—
Dat.
indurando
—
Acc.
indurandum
—
Voc.
indurande
—
Abl.
indurando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
induranda
—
Gen.
indurandae
—
Dat.
indurandae
—
Acc.
indurandam
—
Voc.
induranda
—
Abl.
induranda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
indurandum
—
Gen.
indurandi
—
Dat.
indurando
—
Acc.
indurandum
—
Voc.
indurandum
—
Abl.
indurando
—

Supines

accusative: induratum; ablative: induratu

Examples

No examples found.