induo, induere, indui, indutus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Frequent

put on, clothe, cover; dress oneself in; [se induere => to impale oneself];

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1induoinduimus
2induisinduitis
3induitinduunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinduere
activeperfectinduisse
passivepresentindui

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
indue
induite
future
PersonSingularPlural
2
induito
induitote
3
induito
induunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
induere
induimini
future
PersonSingularPlural
2
induitor
—
3
induitor
induuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
indutus
induti
Gen.
induti
indutorum
Dat.
induto
—
Acc.
indutum
indutos
Voc.
indute
induti
Abl.
induto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
induta
indutae
Gen.
indutae
indutarum
Dat.
indutae
—
Acc.
indutam
indutas
Voc.
induta
indutae
Abl.
induta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
indutum
induta
Gen.
induti
indutorum
Dat.
induto
—
Acc.
indutum
induta
Voc.
indutum
induta
Abl.
induto
—

Supines

accusative: indutum; ablative: indutu