executo, executere, execui, executus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Whitaker
Age:
Medieval

follow, go after/along; strive after; go on with/persist in; attain/arrive at;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1executoexecutimus
2executisexecutitis
3executitexecutunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentexecutere
activeperfectexecuisse
passivepresentexecuti

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
execute
executite
future
PersonSingularPlural
2
executito
executitote
3
executito
executunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
executere
executimini
future
PersonSingularPlural
2
executitor
—
3
executitor
executuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
executus
executi
Gen.
executi
executorum
Dat.
executo
—
Acc.
executum
executos
Voc.
execute
executi
Abl.
executo
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
executa
executae
Gen.
executae
executarum
Dat.
executae
—
Acc.
executam
executas
Voc.
executa
executae
Abl.
executa
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
executum
executa
Gen.
executi
executorum
Dat.
executo
—
Acc.
executum
executa
Voc.
executum
executa
Abl.
executo
—

Supines

accusative: executum; ablative: executu

Examples

No examples found.