disicio, disicere, disjeci, disjectus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

break up; scatter; drive apart; separate into two halves, halve, divide;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1disiciodisicimus
2disicisdisicitis
3disicitdisiciunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdisicere
activeperfectdisjecisse
passivepresentdisici

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
disice, disic
disicite
future
PersonSingularPlural
2
disicito
disicitote
3
disicito
disicunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
disicere
disicimini
future
PersonSingularPlural
2
disicitor
—
3
disicitor
disicuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
disjectus
disjecti
Gen.
disjecti
disjectorum
Dat.
disjecto
—
Acc.
disjectum
disjectos
Voc.
disjecte
disjecti
Abl.
disjecto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
disjecta
disjectae
Gen.
disjectae
disjectarum
Dat.
disjectae
—
Acc.
disjectam
disjectas
Voc.
disjecta
disjectae
Abl.
disjecta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
disjectum
disjecta
Gen.
disjecti
disjectorum
Dat.
disjecto
—
Acc.
disjectum
disjecta
Voc.
disjectum
disjecta
Abl.
disjecto
—

Supines

accusative: disjectum; ablative: disjectu

Examples

No examples found.