desulto, desultare, desultavi, desultatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

leap down (into/onto);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1desultodesultamus
2desultasdesultatis
3desultatdesultant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdesultare
activeperfectdesultavisse
passivepresentdesultari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
desulta
desultate
future
PersonSingularPlural
2
desultato
desultatote
3
desultato
desultanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
desultare
desultamini
future
PersonSingularPlural
2
desultator
—
3
desultator
desultantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
desultatus
desultati
Gen.
desultati
desultatorum
Dat.
desultato
—
Acc.
desultatum
desultatos
Voc.
desultate
desultati
Abl.
desultato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
desultata
desultatae
Gen.
desultatae
desultatarum
Dat.
desultatae
—
Acc.
desultatam
desultatas
Voc.
desultata
desultatae
Abl.
desultata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
desultatum
desultata
Gen.
desultati
desultatorum
Dat.
desultato
—
Acc.
desultatum
desultata
Voc.
desultatum
desultata
Abl.
desultato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
desultandus
—
Gen.
desultandi
—
Dat.
desultando
—
Acc.
desultandum
—
Voc.
desultande
—
Abl.
desultando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
desultanda
—
Gen.
desultandae
—
Dat.
desultandae
—
Acc.
desultandam
—
Voc.
desultanda
—
Abl.
desultanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
desultandum
—
Gen.
desultandi
—
Dat.
desultando
—
Acc.
desultandum
—
Voc.
desultandum
—
Abl.
desultando
—

Supines

accusative: desultatum; ablative: desultatu

Examples

No examples found.