abito, abitare, abitavi, abitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Cassell's Latin Dictionary

go away, depart;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1abitoabitamus
2abitasabitatis
3abitatabitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentabitare
activeperfectabitavisse
passivepresentabitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
abita
abitate
future
PersonSingularPlural
2
abitato
abitatote
3
abitato
abitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
abitare
abitamini
future
PersonSingularPlural
2
abitator
—
3
abitator
abitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
abitatus
abitati
Gen.
abitati
abitatorum
Dat.
abitato
—
Acc.
abitatum
abitatos
Voc.
abitate
abitati
Abl.
abitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
abitata
abitatae
Gen.
abitatae
abitatarum
Dat.
abitatae
—
Acc.
abitatam
abitatas
Voc.
abitata
abitatae
Abl.
abitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
abitatum
abitata
Gen.
abitati
abitatorum
Dat.
abitato
—
Acc.
abitatum
abitata
Voc.
abitatum
abitata
Abl.
abitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
abitandus
—
Gen.
abitandi
—
Dat.
abitando
—
Acc.
abitandum
—
Voc.
abitande
—
Abl.
abitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
abitanda
—
Gen.
abitandae
—
Dat.
abitandae
—
Acc.
abitandam
—
Voc.
abitanda
—
Abl.
abitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
abitandum
—
Gen.
abitandi
—
Dat.
abitando
—
Acc.
abitandum
—
Voc.
abitandum
—
Abl.
abitando
—

Supines

accusative: abitatum; ablative: abitatu