certo, certare, certavi, certatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

vie (with), contest, contend/struggle (at law/politics), dispute; fight, strive;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1certocertamus
2certascertatis
3certatcertant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcertare
activeperfectcertavisse
passivepresentcertari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
certa
certate
future
PersonSingularPlural
2
certato
certatote
3
certato
certanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
certare
certamini
future
PersonSingularPlural
2
certator
—
3
certator
certantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
certatus
certati
Gen.
certati
certatorum
Dat.
certato
—
Acc.
certatum
certatos
Voc.
certate
certati
Abl.
certato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
certata
certatae
Gen.
certatae
certatarum
Dat.
certatae
—
Acc.
certatam
certatas
Voc.
certata
certatae
Abl.
certata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
certatum
certata
Gen.
certati
certatorum
Dat.
certato
—
Acc.
certatum
certata
Voc.
certatum
certata
Abl.
certato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
certandus
—
Gen.
certandi
—
Dat.
certando
—
Acc.
certandum
—
Voc.
certande
—
Abl.
certando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
certanda
—
Gen.
certandae
—
Dat.
certandae
—
Acc.
certandam
—
Voc.
certanda
—
Abl.
certanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
certandum
—
Gen.
certandi
—
Dat.
certando
—
Acc.
certandum
—
Voc.
certandum
—
Abl.
certando
—

Supines

accusative: certatum; ablative: certatu