castigo, castigare, castigavi, castigatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

chastise/chasten, punish; correct, reprimand/dress down, castigate; neutralize;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1castigocastigamus
2castigascastigatis
3castigatcastigant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcastigare
activeperfectcastigavisse
passivepresentcastigari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
castiga
castigate
future
PersonSingularPlural
2
castigato
castigatote
3
castigato
castiganto

passive

present
PersonSingularPlural
2
castigare
castigamini
future
PersonSingularPlural
2
castigator
—
3
castigator
castigantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
castigatus
castigati
Gen.
castigati
castigatorum
Dat.
castigato
—
Acc.
castigatum
castigatos
Voc.
castigate
castigati
Abl.
castigato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
castigata
castigatae
Gen.
castigatae
castigatarum
Dat.
castigatae
—
Acc.
castigatam
castigatas
Voc.
castigata
castigatae
Abl.
castigata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
castigatum
castigata
Gen.
castigati
castigatorum
Dat.
castigato
—
Acc.
castigatum
castigata
Voc.
castigatum
castigata
Abl.
castigato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
castigandus
—
Gen.
castigandi
—
Dat.
castigando
—
Acc.
castigandum
—
Voc.
castigande
—
Abl.
castigando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
castiganda
—
Gen.
castigandae
—
Dat.
castigandae
—
Acc.
castigandam
—
Voc.
castiganda
—
Abl.
castiganda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
castigandum
—
Gen.
castigandi
—
Dat.
castigando
—
Acc.
castigandum
—
Voc.
castigandum
—
Abl.
castigando
—

Supines

accusative: castigatum; ablative: castigatu

Examples

No examples found.