adcurro, adcurrere, adcucurri, adcursus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

run/hasten to (help); come/rush up (inanim subj.); charge, rush to attack;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1adcurroadcurrimus
2adcurrisadcurritis
3adcurritadcurrunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentadcurrere
activeperfectadcucurrisse
passivepresentadcurri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
adcurre, adcurr
adcurrite
future
PersonSingularPlural
2
adcurrito
adcurritote
3
adcurrito
adcurrunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
adcurrere
adcurrimini
future
PersonSingularPlural
2
adcurritor
—
3
adcurritor
adcurruntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
adcursus
adcursi
Gen.
adcursi
adcursorum
Dat.
adcurso
—
Acc.
adcursum
adcursos
Voc.
adcurse
adcursi
Abl.
adcurso
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
adcursa
adcursae
Gen.
adcursae
adcursarum
Dat.
adcursae
—
Acc.
adcursam
adcursas
Voc.
adcursa
adcursae
Abl.
adcursa
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
adcursum
adcursa
Gen.
adcursi
adcursorum
Dat.
adcurso
—
Acc.
adcursum
adcursa
Voc.
adcursum
adcursa
Abl.
adcurso
—

Supines

accusative: adcursum; ablative: adcursu

Examples

No examples found.