bino, binare, binavi, binatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval
Field:
Religion

duplicate; binate (offer two masses in one day);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1binobinamus
2binasbinatis
3binatbinant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentbinare
activeperfectbinavisse
passivepresentbinari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
bina
binate
future
PersonSingularPlural
2
binato
binatote
3
binato
binanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
binare
binamini
future
PersonSingularPlural
2
binator
—
3
binator
binantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
binatus
binati
Gen.
binati
binatorum
Dat.
binato
—
Acc.
binatum
binatos
Voc.
binate
binati
Abl.
binato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
binata
binatae
Gen.
binatae
binatarum
Dat.
binatae
—
Acc.
binatam
binatas
Voc.
binata
binatae
Abl.
binata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
binatum
binata
Gen.
binati
binatorum
Dat.
binato
—
Acc.
binatum
binata
Voc.
binatum
binata
Abl.
binato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
binandus
—
Gen.
binandi
—
Dat.
binando
—
Acc.
binandum
—
Voc.
binande
—
Abl.
binando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
binanda
—
Gen.
binandae
—
Dat.
binandae
—
Acc.
binandam
—
Voc.
binanda
—
Abl.
binanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
binandum
—
Gen.
binandi
—
Dat.
binando
—
Acc.
binandum
—
Voc.
binandum
—
Abl.
binando
—

Supines

accusative: binatum; ablative: binatu