aversor, aversari, aversatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

turn oneself away in disgust/horror, recoil; avoid, shun; refuse, reject;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1aversoraversamur
2aversarisaversamini
3aversaturaversantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentaversari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
aversare
aversamini
future
PersonSingularPlural
2
aversator
—
3
aversator
aversantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
aversatus
aversati
Gen.
aversati
aversatorum
Dat.
aversato
—
Acc.
aversatum
aversatos
Voc.
aversate
aversati
Abl.
aversato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
aversata
aversatae
Gen.
aversatae
aversatarum
Dat.
aversatae
—
Acc.
aversatam
aversatas
Voc.
aversata
aversatae
Abl.
aversata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
aversatum
aversata
Gen.
aversati
aversatorum
Dat.
aversato
—
Acc.
aversatum
aversata
Voc.
aversatum
aversata
Abl.
aversato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
aversandus
—
Gen.
aversandi
—
Dat.
aversando
—
Acc.
aversandum
—
Voc.
aversande
—
Abl.
aversando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
aversanda
—
Gen.
aversandae
—
Dat.
aversandae
—
Acc.
aversandam
—
Voc.
aversanda
—
Abl.
aversanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
aversandum
—
Gen.
aversandi
—
Dat.
aversando
—
Acc.
aversandum
—
Voc.
aversandum
—
Abl.
aversando
—

Supines

accusative: aversatum; ablative: aversatu