assentor, assentari, assentatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

flatter, humor; agree, assent, confirm; agree to everything;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1assentorassentamur
2assentarisassentamini
3assentaturassentantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentassentari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
assentare
assentamini
future
PersonSingularPlural
2
assentator
—
3
assentator
assentantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
assentatus
assentati
Gen.
assentati
assentatorum
Dat.
assentato
—
Acc.
assentatum
assentatos
Voc.
assentate
assentati
Abl.
assentato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
assentata
assentatae
Gen.
assentatae
assentatarum
Dat.
assentatae
—
Acc.
assentatam
assentatas
Voc.
assentata
assentatae
Abl.
assentata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
assentatum
assentata
Gen.
assentati
assentatorum
Dat.
assentato
—
Acc.
assentatum
assentata
Voc.
assentatum
assentata
Abl.
assentato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
assentandus
—
Gen.
assentandi
—
Dat.
assentando
—
Acc.
assentandum
—
Voc.
assentande
—
Abl.
assentando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
assentanda
—
Gen.
assentandae
—
Dat.
assentandae
—
Acc.
assentandam
—
Voc.
assentanda
—
Abl.
assentanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
assentandum
—
Gen.
assentandi
—
Dat.
assentando
—
Acc.
assentandum
—
Voc.
assentandum
—
Abl.
assentando
—

Supines

accusative: assentatum; ablative: assentatu

Examples

No examples found.