vitio, vitiare, vitiavi, vitiatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

make faulty, spoil, damage; vitiate;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1vitiovitiamus
2vitiasvitiatis
3vitiatvitiant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentvitiare
activeperfectvitiavisse
passivepresentvitiari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
vitia
vitiate
future
PersonSingularPlural
2
vitiato
vitiatote
3
vitiato
vitianto

passive

present
PersonSingularPlural
2
vitiare
vitiamini
future
PersonSingularPlural
2
vitiator
—
3
vitiator
vitiantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
vitiatus
vitiati
Gen.
vitiati
vitiatorum
Dat.
vitiato
—
Acc.
vitiatum
vitiatos
Voc.
vitiate
vitiati
Abl.
vitiato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
vitiata
vitiatae
Gen.
vitiatae
vitiatarum
Dat.
vitiatae
—
Acc.
vitiatam
vitiatas
Voc.
vitiata
vitiatae
Abl.
vitiata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
vitiatum
vitiata
Gen.
vitiati
vitiatorum
Dat.
vitiato
—
Acc.
vitiatum
vitiata
Voc.
vitiatum
vitiata
Abl.
vitiato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
vitiandus
—
Gen.
vitiandi
—
Dat.
vitiando
—
Acc.
vitiandum
—
Voc.
vitiande
—
Abl.
vitiando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
vitianda
—
Gen.
vitiandae
—
Dat.
vitiandae
—
Acc.
vitiandam
—
Voc.
vitianda
—
Abl.
vitianda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
vitiandum
—
Gen.
vitiandi
—
Dat.
vitiando
—
Acc.
vitiandum
—
Voc.
vitiandum
—
Abl.
vitiando
—

Supines

accusative: vitiatum; ablative: vitiatu