veto, vetare, vetui, vetitus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

forbid, prohibit; reject, veto; be an obstacle to; prevent;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1vetovetamus
2vetasvetatis
3vetatvetant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentvetare
activeperfectvetuisse
passivepresentvetari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
veta
vetate
future
PersonSingularPlural
2
vetato
vetatote
3
vetato
vetanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
vetare
vetamini
future
PersonSingularPlural
2
vetator
—
3
vetator
vetantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
vetitus
vetiti
Gen.
vetiti
vetitorum
Dat.
vetito
—
Acc.
vetitum
vetitos
Voc.
vetite
vetiti
Abl.
vetito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
vetita
vetitae
Gen.
vetitae
vetitarum
Dat.
vetitae
—
Acc.
vetitam
vetitas
Voc.
vetita
vetitae
Abl.
vetita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
vetitum
vetita
Gen.
vetiti
vetitorum
Dat.
vetito
—
Acc.
vetitum
vetita
Voc.
vetitum
vetita
Abl.
vetito
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
vetandus
—
Gen.
vetandi
—
Dat.
vetando
—
Acc.
vetandum
—
Voc.
vetande
—
Abl.
vetando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
vetanda
—
Gen.
vetandae
—
Dat.
vetandae
—
Acc.
vetandam
—
Voc.
vetanda
—
Abl.
vetanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
vetandum
—
Gen.
vetandi
—
Dat.
vetando
—
Acc.
vetandum
—
Voc.
vetandum
—
Abl.
vetando
—

Supines

accusative: vetitum; ablative: vetitu