veto, vetare, vetavi, vetatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Age:
Late
Field:
Poetry

forbid, prohibit; reject, veto; be an obstacle to; prevent;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1vetovetamus
2vetasvetatis
3vetatvetant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentvetare
activeperfectvetavisse
passivepresentvetari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
veta
vetate
future
PersonSingularPlural
2
vetato
vetatote
3
vetato
vetanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
vetare
vetamini
future
PersonSingularPlural
2
vetator
—
3
vetator
vetantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
vetatus
vetati
Gen.
vetati
vetatorum
Dat.
vetato
—
Acc.
vetatum
vetatos
Voc.
vetate
vetati
Abl.
vetato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
vetata
vetatae
Gen.
vetatae
vetatarum
Dat.
vetatae
—
Acc.
vetatam
vetatas
Voc.
vetata
vetatae
Abl.
vetata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
vetatum
vetata
Gen.
vetati
vetatorum
Dat.
vetato
—
Acc.
vetatum
vetata
Voc.
vetatum
vetata
Abl.
vetato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
vetandus
—
Gen.
vetandi
—
Dat.
vetando
—
Acc.
vetandum
—
Voc.
vetande
—
Abl.
vetando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
vetanda
—
Gen.
vetandae
—
Dat.
vetandae
—
Acc.
vetandam
—
Voc.
vetanda
—
Abl.
vetanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
vetandum
—
Gen.
vetandi
—
Dat.
vetando
—
Acc.
vetandum
—
Voc.
vetandum
—
Abl.
vetando
—

Supines

accusative: vetatum; ablative: vetatu