succumbo, succumbere, succubui, succubitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

sink/fall/lie/break down; succumb/collapse (w/weight); suffer/concede defeat;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1succumbosuccumbimus
2succumbissuccumbitis
3succumbitsuccumbunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentsuccumbere
activeperfectsuccubuisse
passivepresentsuccumbi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
succumbe
succumbite
future
PersonSingularPlural
2
succumbito
succumbitote
3
succumbito
succumbunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
succumbere
succumbimini
future
PersonSingularPlural
2
succumbitor
—
3
succumbitor
succumbuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
succubitus
succubiti
Gen.
succubiti
succubitorum
Dat.
succubito
—
Acc.
succubitum
succubitos
Voc.
succubite
succubiti
Abl.
succubito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
succubita
succubitae
Gen.
succubitae
succubitarum
Dat.
succubitae
—
Acc.
succubitam
succubitas
Voc.
succubita
succubitae
Abl.
succubita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
succubitum
succubita
Gen.
succubiti
succubitorum
Dat.
succubito
—
Acc.
succubitum
succubita
Voc.
succubitum
succubita
Abl.
succubito
—

Supines

accusative: succubitum; ablative: succubitu