stimulo, stimulare, stimulavi, stimulatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent

urge forward with a goad, torment,"sting"; incite, rouse to frenzy;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1stimulostimulamus
2stimulasstimulatis
3stimulatstimulant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentstimulare
activeperfectstimulavisse
passivepresentstimulari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
stimula
stimulate
future
PersonSingularPlural
2
stimulato
stimulatote
3
stimulato
stimulanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
stimulare
stimulamini
future
PersonSingularPlural
2
stimulator
—
3
stimulator
stimulantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
stimulatus
stimulati
Gen.
stimulati
stimulatorum
Dat.
stimulato
—
Acc.
stimulatum
stimulatos
Voc.
stimulate
stimulati
Abl.
stimulato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
stimulata
stimulatae
Gen.
stimulatae
stimulatarum
Dat.
stimulatae
—
Acc.
stimulatam
stimulatas
Voc.
stimulata
stimulatae
Abl.
stimulata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
stimulatum
stimulata
Gen.
stimulati
stimulatorum
Dat.
stimulato
—
Acc.
stimulatum
stimulata
Voc.
stimulatum
stimulata
Abl.
stimulato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
stimulandus
—
Gen.
stimulandi
—
Dat.
stimulando
—
Acc.
stimulandum
—
Voc.
stimulande
—
Abl.
stimulando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
stimulanda
—
Gen.
stimulandae
—
Dat.
stimulandae
—
Acc.
stimulandam
—
Voc.
stimulanda
—
Abl.
stimulanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
stimulandum
—
Gen.
stimulandi
—
Dat.
stimulando
—
Acc.
stimulandum
—
Voc.
stimulandum
—
Abl.
stimulando
—

Supines

accusative: stimulatum; ablative: stimulatu

Examples