spico, spicare, -, spicatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Later

furnish with spikes; provide ears;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1spicospicamus
2spicasspicatis
3spicatspicant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentspicare
passivepresentspicari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
spica
spicate
future
PersonSingularPlural
2
spicato
spicatote
3
spicato
spicanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
spicare
spicamini
future
PersonSingularPlural
2
spicator
—
3
spicator
spicantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
spicatus
spicati
Gen.
spicati
spicatorum
Dat.
spicato
—
Acc.
spicatum
spicatos
Voc.
spicate
spicati
Abl.
spicato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
spicata
spicatae
Gen.
spicatae
spicatarum
Dat.
spicatae
—
Acc.
spicatam
spicatas
Voc.
spicata
spicatae
Abl.
spicata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
spicatum
spicata
Gen.
spicati
spicatorum
Dat.
spicato
—
Acc.
spicatum
spicata
Voc.
spicatum
spicata
Abl.
spicato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
spicandus
—
Gen.
spicandi
—
Dat.
spicando
—
Acc.
spicandum
—
Voc.
spicande
—
Abl.
spicando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
spicanda
—
Gen.
spicandae
—
Dat.
spicandae
—
Acc.
spicandam
—
Voc.
spicanda
—
Abl.
spicanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
spicandum
—
Gen.
spicandi
—
Dat.
spicando
—
Acc.
spicandum
—
Voc.
spicandum
—
Abl.
spicando
—

Supines

accusative: spicatum; ablative: spicatu

Examples

No examples found.