sono, sonare, sonavi, sonatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Age:
Late

make a noise/sound; speak/utter, emit sound; be spoken of (as); express/denote;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1sonosonamus
2sonassonatis
3sonatsonant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentsonare
activeperfectsonavisse
passivepresentsonari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
sona
sonate
future
PersonSingularPlural
2
sonato
sonatote
3
sonato
sonanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
sonare
sonamini
future
PersonSingularPlural
2
sonator
—
3
sonator
sonantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
sonatus
sonati
Gen.
sonati
sonatorum
Dat.
sonato
—
Acc.
sonatum
sonatos
Voc.
sonate
sonati
Abl.
sonato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
sonata
sonatae
Gen.
sonatae
sonatarum
Dat.
sonatae
—
Acc.
sonatam
sonatas
Voc.
sonata
sonatae
Abl.
sonata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
sonatum
sonata
Gen.
sonati
sonatorum
Dat.
sonato
—
Acc.
sonatum
sonata
Voc.
sonatum
sonata
Abl.
sonato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
sonandus
—
Gen.
sonandi
—
Dat.
sonando
—
Acc.
sonandum
—
Voc.
sonande
—
Abl.
sonando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
sonanda
—
Gen.
sonandae
—
Dat.
sonandae
—
Acc.
sonandam
—
Voc.
sonanda
—
Abl.
sonanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
sonandum
—
Gen.
sonandi
—
Dat.
sonando
—
Acc.
sonandum
—
Voc.
sonandum
—
Abl.
sonando
—

Supines

accusative: sonatum; ablative: sonatu

Examples