solito, solitare, solitavi, solitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

to make it one's constant habit to (w/INF); make a practice of; be accustomed;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1solitosolitamus
2solitassolitatis
3solitatsolitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentsolitare
activeperfectsolitavisse
passivepresentsolitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
solita
solitate
future
PersonSingularPlural
2
solitato
solitatote
3
solitato
solitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
solitare
solitamini
future
PersonSingularPlural
2
solitator
—
3
solitator
solitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
solitatus
solitati
Gen.
solitati
solitatorum
Dat.
solitato
—
Acc.
solitatum
solitatos
Voc.
solitate
solitati
Abl.
solitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
solitata
solitatae
Gen.
solitatae
solitatarum
Dat.
solitatae
—
Acc.
solitatam
solitatas
Voc.
solitata
solitatae
Abl.
solitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
solitatum
solitata
Gen.
solitati
solitatorum
Dat.
solitato
—
Acc.
solitatum
solitata
Voc.
solitatum
solitata
Abl.
solitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
solitandus
—
Gen.
solitandi
—
Dat.
solitando
—
Acc.
solitandum
—
Voc.
solitande
—
Abl.
solitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
solitanda
—
Gen.
solitandae
—
Dat.
solitandae
—
Acc.
solitandam
—
Voc.
solitanda
—
Abl.
solitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
solitandum
—
Gen.
solitandi
—
Dat.
solitando
—
Acc.
solitandum
—
Voc.
solitandum
—
Abl.
solitando
—

Supines

accusative: solitatum; ablative: solitatu