soleo, solere, solitus sum:

Verb · 2nd conjugation · variant: 1st · Semideponent

Frequency:
Very Frequent

be in the habit of; become accustomed to;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1soleosolemus
2solessoletis
3soletsolent

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentsolere

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
sole
solete
future
PersonSingularPlural
2
soleto
soletote
3
soleto
solento

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
solitus
soliti
Gen.
soliti
solitorum
Dat.
solito
—
Acc.
solitum
solitos
Voc.
solite
soliti
Abl.
solito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
solita
solitae
Gen.
solitae
solitarum
Dat.
solitae
—
Acc.
solitam
solitas
Voc.
solita
solitae
Abl.
solita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
solitum
solita
Gen.
soliti
solitorum
Dat.
solito
—
Acc.
solitum
solita
Voc.
solitum
solita
Abl.
solito
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
solendus
—
Gen.
solendi
—
Dat.
solendo
—
Acc.
solendum
—
Voc.
solende
—
Abl.
solendo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
solenda
—
Gen.
solendae
—
Dat.
solendae
—
Acc.
solendam
—
Voc.
solenda
—
Abl.
solenda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
solendum
—
Gen.
solendi
—
Dat.
solendo
—
Acc.
solendum
—
Voc.
solendum
—
Abl.
solendo
—

Supines

accusative: solitum; ablative: solitu