retempto, retemptare, retemptavi, retemptatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Lewis & Short

reattempt; try again; (=retento);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1retemptoretemptamus
2retemptasretemptatis
3retemptatretemptant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentretemptare
activeperfectretemptavisse
passivepresentretemptari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
retempta
retemptate
future
PersonSingularPlural
2
retemptato
retemptatote
3
retemptato
retemptanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
retemptare
retemptamini
future
PersonSingularPlural
2
retemptator
—
3
retemptator
retemptantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
retemptatus
retemptati
Gen.
retemptati
retemptatorum
Dat.
retemptato
—
Acc.
retemptatum
retemptatos
Voc.
retemptate
retemptati
Abl.
retemptato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
retemptata
retemptatae
Gen.
retemptatae
retemptatarum
Dat.
retemptatae
—
Acc.
retemptatam
retemptatas
Voc.
retemptata
retemptatae
Abl.
retemptata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
retemptatum
retemptata
Gen.
retemptati
retemptatorum
Dat.
retemptato
—
Acc.
retemptatum
retemptata
Voc.
retemptatum
retemptata
Abl.
retemptato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
retemptandus
—
Gen.
retemptandi
—
Dat.
retemptando
—
Acc.
retemptandum
—
Voc.
retemptande
—
Abl.
retemptando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
retemptanda
—
Gen.
retemptandae
—
Dat.
retemptandae
—
Acc.
retemptandam
—
Voc.
retemptanda
—
Abl.
retemptanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
retemptandum
—
Gen.
retemptandi
—
Dat.
retemptando
—
Acc.
retemptandum
—
Voc.
retemptandum
—
Abl.
retemptando
—

Supines

accusative: retemptatum; ablative: retemptatu

Examples

No examples found.