recuso, recusare, recusavi, recusatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent

reject, refuse, refuse to; object; decline;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1recusorecusamus
2recusasrecusatis
3recusatrecusant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentrecusare
activeperfectrecusavisse
passivepresentrecusari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
recusa
recusate
future
PersonSingularPlural
2
recusato
recusatote
3
recusato
recusanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
recusare
recusamini
future
PersonSingularPlural
2
recusator
—
3
recusator
recusantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
recusatus
recusati
Gen.
recusati
recusatorum
Dat.
recusato
—
Acc.
recusatum
recusatos
Voc.
recusate
recusati
Abl.
recusato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
recusata
recusatae
Gen.
recusatae
recusatarum
Dat.
recusatae
—
Acc.
recusatam
recusatas
Voc.
recusata
recusatae
Abl.
recusata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
recusatum
recusata
Gen.
recusati
recusatorum
Dat.
recusato
—
Acc.
recusatum
recusata
Voc.
recusatum
recusata
Abl.
recusato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
recusandus
—
Gen.
recusandi
—
Dat.
recusando
—
Acc.
recusandum
—
Voc.
recusande
—
Abl.
recusando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
recusanda
—
Gen.
recusandae
—
Dat.
recusandae
—
Acc.
recusandam
—
Voc.
recusanda
—
Abl.
recusanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
recusandum
—
Gen.
recusandi
—
Dat.
recusando
—
Acc.
recusandum
—
Voc.
recusandum
—
Abl.
recusando
—

Supines

accusative: recusatum; ablative: recusatu

Examples