reconcilio, reconciliare, reconciliavi, reconciliatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

restore; reconcile;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1reconcilioreconciliamus
2reconciliasreconciliatis
3reconciliatreconciliant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentreconciliare
activeperfectreconciliavisse
passivepresentreconciliari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
reconcilia
reconciliate
future
PersonSingularPlural
2
reconciliato
reconciliatote
3
reconciliato
reconcilianto

passive

present
PersonSingularPlural
2
reconciliare
reconciliamini
future
PersonSingularPlural
2
reconciliator
—
3
reconciliator
reconciliantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
reconciliatus
reconciliati
Gen.
reconciliati
reconciliatorum
Dat.
reconciliato
—
Acc.
reconciliatum
reconciliatos
Voc.
reconciliate
reconciliati
Abl.
reconciliato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
reconciliata
reconciliatae
Gen.
reconciliatae
reconciliatarum
Dat.
reconciliatae
—
Acc.
reconciliatam
reconciliatas
Voc.
reconciliata
reconciliatae
Abl.
reconciliata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
reconciliatum
reconciliata
Gen.
reconciliati
reconciliatorum
Dat.
reconciliato
—
Acc.
reconciliatum
reconciliata
Voc.
reconciliatum
reconciliata
Abl.
reconciliato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
reconciliandus
—
Gen.
reconciliandi
—
Dat.
reconciliando
—
Acc.
reconciliandum
—
Voc.
reconciliande
—
Abl.
reconciliando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
reconcilianda
—
Gen.
reconciliandae
—
Dat.
reconciliandae
—
Acc.
reconciliandam
—
Voc.
reconcilianda
—
Abl.
reconcilianda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
reconciliandum
—
Gen.
reconciliandi
—
Dat.
reconciliando
—
Acc.
reconciliandum
—
Voc.
reconciliandum
—
Abl.
reconciliando
—

Supines

accusative: reconciliatum; ablative: reconciliatu

Examples

No examples found.