recogito, recogitare, recogitavi, recogitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

consider, reflect, think over; examine, inspect;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1recogitorecogitamus
2recogitasrecogitatis
3recogitatrecogitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentrecogitare
activeperfectrecogitavisse
passivepresentrecogitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
recogita
recogitate
future
PersonSingularPlural
2
recogitato
recogitatote
3
recogitato
recogitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
recogitare
recogitamini
future
PersonSingularPlural
2
recogitator
—
3
recogitator
recogitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
recogitatus
recogitati
Gen.
recogitati
recogitatorum
Dat.
recogitato
—
Acc.
recogitatum
recogitatos
Voc.
recogitate
recogitati
Abl.
recogitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
recogitata
recogitatae
Gen.
recogitatae
recogitatarum
Dat.
recogitatae
—
Acc.
recogitatam
recogitatas
Voc.
recogitata
recogitatae
Abl.
recogitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
recogitatum
recogitata
Gen.
recogitati
recogitatorum
Dat.
recogitato
—
Acc.
recogitatum
recogitata
Voc.
recogitatum
recogitata
Abl.
recogitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
recogitandus
—
Gen.
recogitandi
—
Dat.
recogitando
—
Acc.
recogitandum
—
Voc.
recogitande
—
Abl.
recogitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
recogitanda
—
Gen.
recogitandae
—
Dat.
recogitandae
—
Acc.
recogitandam
—
Voc.
recogitanda
—
Abl.
recogitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
recogitandum
—
Gen.
recogitandi
—
Dat.
recogitando
—
Acc.
recogitandum
—
Voc.
recogitandum
—
Abl.
recogitando
—

Supines

accusative: recogitatum; ablative: recogitatu