prorito, proritare, -, -:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Later

prove, cause; incite; tempt;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1proritoproritamus
2proritasproritatis
3proritatproritant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentproritare
passivepresentproritari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
prorita
proritate
future
PersonSingularPlural
2
proritato
proritatote
3
proritato
proritanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
proritare
proritamini
future
PersonSingularPlural
2
proritator
—
3
proritator
proritantor

Participles

Present Active Participle

neuter

CaseSingularPlural
Nom.—
proritantia
Acc.
proritans
proritantia
Voc.—
proritantia

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
proritandus
—
Gen.
proritandi
—
Dat.
proritando
—
Acc.
proritandum
—
Voc.
proritande
—
Abl.
proritando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
proritanda
—
Gen.
proritandae
—
Dat.
proritandae
—
Acc.
proritandam
—
Voc.
proritanda
—
Abl.
proritanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
proritandum
—
Gen.
proritandi
—
Dat.
proritando
—
Acc.
proritandum
—
Voc.
proritandum
—
Abl.
proritando
—

Examples

No examples found.