proco, procare, procoravi, procoratus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

urge/press (w/commands/suits); woo, importune for one's hand; ask/demand (L+S);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1procoprocamus
2procasprocatis
3procatprocant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentprocare
activeperfectprocoravisse
passivepresentprocari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
proca
procate
future
PersonSingularPlural
2
procato
procatote
3
procato
procanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
procare
procamini
future
PersonSingularPlural
2
procator
—
3
procator
procantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
procoratus
procorati
Gen.
procorati
procoratorum
Dat.
procorato
—
Acc.
procoratum
procoratos
Voc.
procorate
procorati
Abl.
procorato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
procorata
procoratae
Gen.
procoratae
procoratarum
Dat.
procoratae
—
Acc.
procoratam
procoratas
Voc.
procorata
procoratae
Abl.
procorata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
procoratum
procorata
Gen.
procorati
procoratorum
Dat.
procorato
—
Acc.
procoratum
procorata
Voc.
procoratum
procorata
Abl.
procorato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
procandus
—
Gen.
procandi
—
Dat.
procando
—
Acc.
procandum
—
Voc.
procande
—
Abl.
procando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
procanda
—
Gen.
procandae
—
Dat.
procandae
—
Acc.
procandam
—
Voc.
procanda
—
Abl.
procanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
procandum
—
Gen.
procandi
—
Dat.
procando
—
Acc.
procandum
—
Voc.
procandum
—
Abl.
procando
—

Supines

accusative: procoratum; ablative: procoratu