probo, probare, probavi, probatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

approve (of), esteem/commend/recommend/certify; give assent/approval/sanction;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1proboprobamus
2probasprobatis
3probatprobant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentprobare
activeperfectprobavisse
passivepresentprobari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
proba
probate
future
PersonSingularPlural
2
probato
probatote
3
probato
probanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
probare
probamini
future
PersonSingularPlural
2
probator
—
3
probator
probantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
probatus
probati
Gen.
probati
probatorum
Dat.
probato
—
Acc.
probatum
probatos
Voc.
probate
probati
Abl.
probato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
probata
probatae
Gen.
probatae
probatarum
Dat.
probatae
—
Acc.
probatam
probatas
Voc.
probata
probatae
Abl.
probata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
probatum
probata
Gen.
probati
probatorum
Dat.
probato
—
Acc.
probatum
probata
Voc.
probatum
probata
Abl.
probato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
probandus
—
Gen.
probandi
—
Dat.
probando
—
Acc.
probandum
—
Voc.
probande
—
Abl.
probando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
probanda
—
Gen.
probandae
—
Dat.
probandae
—
Acc.
probandam
—
Voc.
probanda
—
Abl.
probanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
probandum
—
Gen.
probandi
—
Dat.
probando
—
Acc.
probandum
—
Voc.
probandum
—
Abl.
probando
—

Supines

accusative: probatum; ablative: probatu