praendo, praendere, praendi, praensus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Lewis & Short

catch/capture; take hold of/possession of/in hand, arrest; occupy; seize/grasp;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1praendopraendimus
2praendispraenditis
3praenditpraendunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentpraendere
activeperfectpraendisse
passivepresentpraendi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
praende
praendite
future
PersonSingularPlural
2
praendito
praenditote
3
praendito
praendunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
praendere
praendimini
future
PersonSingularPlural
2
praenditor
—
3
praenditor
praenduntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
praensus
praensi
Gen.
praensi
praensorum
Dat.
praenso
—
Acc.
praensum
praensos
Voc.
praense
praensi
Abl.
praenso
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
praensa
praensae
Gen.
praensae
praensarum
Dat.
praensae
—
Acc.
praensam
praensas
Voc.
praensa
praensae
Abl.
praensa
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
praensum
praensa
Gen.
praensi
praensorum
Dat.
praenso
—
Acc.
praensum
praensa
Voc.
praensum
praensa
Abl.
praenso
—

Supines

accusative: praensum; ablative: praensu

Examples

No examples found.