poenio, poenire, poenivi, poenitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 4th · Transitive

Frequency:
Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

punish (person/offense), inflict punishment; avenge, extract retribution;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1poeniopoenimus
2poenispoenitis
3poenitpoeniunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentpoenire
activeperfectpoenivisse
passivepresentpoeniri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
poeni
poenite
future
PersonSingularPlural
2
poenito
poenitote
3
poenito
poeniunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
poenire
poenimini
future
PersonSingularPlural
2
poenitor
—
3
poenitor
poeniuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
poenitus
poeniti
Gen.
poeniti
poenitorum
Dat.
poenito
—
Acc.
poenitum
poenitos
Voc.
poenite
poeniti
Abl.
poenito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
poenita
poenitae
Gen.
poenitae
poenitarum
Dat.
poenitae
—
Acc.
poenitam
poenitas
Voc.
poenita
poenitae
Abl.
poenita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
poenitum
poenita
Gen.
poeniti
poenitorum
Dat.
poenito
—
Acc.
poenitum
poenita
Voc.
poenitum
poenita
Abl.
poenito
—

Supines

accusative: poenitum; ablative: poenitu

Examples

No examples found.