placeo, placere, placui, placitus:

Verb · 2nd conjugation · variant: 1st · Takes dative

Frequency:
Very Frequent

please, satisfy, give pleasure to (with dat.);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1placeoplacemus
2placesplacetis
3placetplacent

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentplacere
activeperfectplacuisse
passivepresentplaceri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
place
placete
future
PersonSingularPlural
2
placeto
placetote
3
placeto
placento

passive

present
PersonSingularPlural
2
placere
placemini
future
PersonSingularPlural
2
placetor
—
3
placetor
placentor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
placitus
placiti
Gen.
placiti
placitorum
Dat.
placito
—
Acc.
placitum
placitos
Voc.
placite
placiti
Abl.
placito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
placita
placitae
Gen.
placitae
placitarum
Dat.
placitae
—
Acc.
placitam
placitas
Voc.
placita
placitae
Abl.
placita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
placitum
placita
Gen.
placiti
placitorum
Dat.
placito
—
Acc.
placitum
placita
Voc.
placitum
placita
Abl.
placito
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
placendus
—
Gen.
placendi
—
Dat.
placendo
—
Acc.
placendum
—
Voc.
placende
—
Abl.
placendo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
placenda
—
Gen.
placendae
—
Dat.
placendae
—
Acc.
placendam
—
Voc.
placenda
—
Abl.
placenda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
placendum
—
Gen.
placendi
—
Dat.
placendo
—
Acc.
placendum
—
Voc.
placendum
—
Abl.
placendo
—

Supines

accusative: placitum; ablative: placitu