pandiculor, pandiculari, pandiculatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Lewis & Short

stretch oneself;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1pandiculorpandiculamur
2pandicularispandiculamini
3pandiculaturpandiculantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentpandiculari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
pandiculare
pandiculamini
future
PersonSingularPlural
2
pandiculator
—
3
pandiculator
pandiculantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
pandiculatus
pandiculati
Gen.
pandiculati
pandiculatorum
Dat.
pandiculato
—
Acc.
pandiculatum
pandiculatos
Voc.
pandiculate
pandiculati
Abl.
pandiculato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
pandiculata
pandiculatae
Gen.
pandiculatae
pandiculatarum
Dat.
pandiculatae
—
Acc.
pandiculatam
pandiculatas
Voc.
pandiculata
pandiculatae
Abl.
pandiculata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
pandiculatum
pandiculata
Gen.
pandiculati
pandiculatorum
Dat.
pandiculato
—
Acc.
pandiculatum
pandiculata
Voc.
pandiculatum
pandiculata
Abl.
pandiculato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
pandiculandus
—
Gen.
pandiculandi
—
Dat.
pandiculando
—
Acc.
pandiculandum
—
Voc.
pandiculande
—
Abl.
pandiculando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
pandiculanda
—
Gen.
pandiculandae
—
Dat.
pandiculandae
—
Acc.
pandiculandam
—
Voc.
pandiculanda
—
Abl.
pandiculanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
pandiculandum
—
Gen.
pandiculandi
—
Dat.
pandiculando
—
Acc.
pandiculandum
—
Voc.
pandiculandum
—
Abl.
pandiculando
—

Supines

accusative: pandiculatum; ablative: pandiculatu

Examples

No examples found.