ominor, ominari, ominatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Lesser

forebode, presage;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1ominorominamur
2ominarisominamini
3ominaturominantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentominari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
ominare
ominamini
future
PersonSingularPlural
2
ominator
—
3
ominator
ominantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
ominatus
ominati
Gen.
ominati
ominatorum
Dat.
ominato
—
Acc.
ominatum
ominatos
Voc.
ominate
ominati
Abl.
ominato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
ominata
ominatae
Gen.
ominatae
ominatarum
Dat.
ominatae
—
Acc.
ominatam
ominatas
Voc.
ominata
ominatae
Abl.
ominata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
ominatum
ominata
Gen.
ominati
ominatorum
Dat.
ominato
—
Acc.
ominatum
ominata
Voc.
ominatum
ominata
Abl.
ominato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
ominandus
—
Gen.
ominandi
—
Dat.
ominando
—
Acc.
ominandum
—
Voc.
ominande
—
Abl.
ominando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
ominanda
—
Gen.
ominandae
—
Dat.
ominandae
—
Acc.
ominandam
—
Voc.
ominanda
—
Abl.
ominanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
ominandum
—
Gen.
ominandi
—
Dat.
ominando
—
Acc.
ominandum
—
Voc.
ominandum
—
Abl.
ominando
—

Supines

accusative: ominatum; ablative: ominatu

Examples

No examples found.