Skip to content

oboedens

oboedens, oboedentis (gen.), oboedentior -or -us, oboedentissimus -a -um

Adjective · 3rd declension

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

obedient, compliant, submissive to authority/commands/word (of); under orders;

Inflections

positive

neuter
CaseSingularPlural
Nom.—
oboedentia
Acc.
oboedens
oboedentia
Voc.—
oboedentia

comparative

neuter
CaseSingularPlural
Nom.
oboedentius
oboedentiora
Gen.
oboedentioris
—
Acc.
oboedentius
oboedentiora
Voc.
oboedentius
oboedentiora

superlative

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
oboedentissimus
oboedentissimi
Gen.
oboedentissimi
oboedentissimorum
Dat.
oboedentissimo
—
Acc.
oboedentissimum
oboedentissimos
Voc.
oboedentissime
oboedentissimi
Abl.
oboedentissimo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
oboedentissima
oboedentissimae
Gen.
oboedentissimae
oboedentissimarum
Dat.
oboedentissimae
—
Acc.
oboedentissimam
oboedentissimas
Voc.
oboedentissima
oboedentissimae
Abl.
oboedentissima
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
oboedentissimum
oboedentissima
Gen.
oboedentissimi
oboedentissimorum
Dat.
oboedentissimo
—
Acc.
oboedentissimum
oboedentissima
Voc.
oboedentissimum
oboedentissima
Abl.
oboedentissimo
—

Text excerpts

Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.

No examples found.