obducto, obductare, obductavi, obductatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Early

lead in rivalry;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1obductoobductamus
2obductasobductatis
3obductatobductant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentobductare
activeperfectobductavisse
passivepresentobductari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
obducta
obductate
future
PersonSingularPlural
2
obductato
obductatote
3
obductato
obductanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
obductare
obductamini
future
PersonSingularPlural
2
obductator
—
3
obductator
obductantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
obductatus
obductati
Gen.
obductati
obductatorum
Dat.
obductato
—
Acc.
obductatum
obductatos
Voc.
obductate
obductati
Abl.
obductato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
obductata
obductatae
Gen.
obductatae
obductatarum
Dat.
obductatae
—
Acc.
obductatam
obductatas
Voc.
obductata
obductatae
Abl.
obductata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
obductatum
obductata
Gen.
obductati
obductatorum
Dat.
obductato
—
Acc.
obductatum
obductata
Voc.
obductatum
obductata
Abl.
obductato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
obductandus
—
Gen.
obductandi
—
Dat.
obductando
—
Acc.
obductandum
—
Voc.
obductande
—
Abl.
obductando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
obductanda
—
Gen.
obductandae
—
Dat.
obductandae
—
Acc.
obductandam
—
Voc.
obductanda
—
Abl.
obductanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
obductandum
—
Gen.
obductandi
—
Dat.
obductando
—
Acc.
obductandum
—
Voc.
obductandum
—
Abl.
obductando
—

Supines

accusative: obductatum; ablative: obductatu