altercor, altercari, altercatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Field:
Government

argue/bicker/dispute/wrangle/quarrel; dispute in court; exchange conversation;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1altercoraltercamur
2altercarisaltercamini
3altercaturaltercantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentaltercari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
altercare
altercamini
future
PersonSingularPlural
2
altercator
—
3
altercator
altercantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
altercatus
altercati
Gen.
altercati
altercatorum
Dat.
altercato
—
Acc.
altercatum
altercatos
Voc.
altercate
altercati
Abl.
altercato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
altercata
altercatae
Gen.
altercatae
altercatarum
Dat.
altercatae
—
Acc.
altercatam
altercatas
Voc.
altercata
altercatae
Abl.
altercata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
altercatum
altercata
Gen.
altercati
altercatorum
Dat.
altercato
—
Acc.
altercatum
altercata
Voc.
altercatum
altercata
Abl.
altercato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
altercandus
—
Gen.
altercandi
—
Dat.
altercando
—
Acc.
altercandum
—
Voc.
altercande
—
Abl.
altercando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
altercanda
—
Gen.
altercandae
—
Dat.
altercandae
—
Acc.
altercandam
—
Voc.
altercanda
—
Abl.
altercanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
altercandum
—
Gen.
altercandi
—
Dat.
altercando
—
Acc.
altercandum
—
Voc.
altercandum
—
Abl.
altercando
—

Supines

accusative: altercatum; ablative: altercatu

Examples

No examples found.