ministro, ministrare, ministravi, ministratus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Takes dative

Frequency:
Frequent

attend (to), serve, furnish; supply;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1ministroministramus
2ministrasministratis
3ministratministrant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentministrare
activeperfectministravisse
passivepresentministrari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
ministra
ministrate
future
PersonSingularPlural
2
ministrato
ministratote
3
ministrato
ministranto

passive

present
PersonSingularPlural
2
ministrare
ministramini
future
PersonSingularPlural
2
ministrator
—
3
ministrator
ministrantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
ministratus
ministrati
Gen.
ministrati
ministratorum
Dat.
ministrato
—
Acc.
ministratum
ministratos
Voc.
ministrate
ministrati
Abl.
ministrato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
ministrata
ministratae
Gen.
ministratae
ministratarum
Dat.
ministratae
—
Acc.
ministratam
ministratas
Voc.
ministrata
ministratae
Abl.
ministrata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
ministratum
ministrata
Gen.
ministrati
ministratorum
Dat.
ministrato
—
Acc.
ministratum
ministrata
Voc.
ministratum
ministrata
Abl.
ministrato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
ministrandus
—
Gen.
ministrandi
—
Dat.
ministrando
—
Acc.
ministrandum
—
Voc.
ministrande
—
Abl.
ministrando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
ministranda
—
Gen.
ministrandae
—
Dat.
ministrandae
—
Acc.
ministrandam
—
Voc.
ministranda
—
Abl.
ministranda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
ministrandum
—
Gen.
ministrandi
—
Dat.
ministrando
—
Acc.
ministrandum
—
Voc.
ministrandum
—
Abl.
ministrando
—

Supines

accusative: ministratum; ablative: ministratu

Examples