irrumpo, irrumpere, irrupi, irruptus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

invade; break/burst/force/rush in/upon/into, penetrate; intrude on; interrupt;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1irrumpoirrumpimus
2irrumpisirrumpitis
3irrumpitirrumpunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentirrumpere
activeperfectirrupisse
passivepresentirrumpi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
irrumpe
irrumpite
future
PersonSingularPlural
2
irrumpito
irrumpitote
3
irrumpito
irrumpunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
irrumpere
irrumpimini
future
PersonSingularPlural
2
irrumpitor
—
3
irrumpitor
irrumpuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
irruptus
irrupti
Gen.
irrupti
irruptorum
Dat.
irrupto
—
Acc.
irruptum
irruptos
Voc.
irrupte
irrupti
Abl.
irrupto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
irrupta
irruptae
Gen.
irruptae
irruptarum
Dat.
irruptae
—
Acc.
irruptam
irruptas
Voc.
irrupta
irruptae
Abl.
irrupta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
irruptum
irrupta
Gen.
irrupti
irruptorum
Dat.
irrupto
—
Acc.
irruptum
irrupta
Voc.
irruptum
irrupta
Abl.
irrupto
—

Supines

accusative: irruptum; ablative: irruptu

Examples

No examples found.