irrumo, irrumare, irrumavi, irrumatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

force receptive male oral sex; treat in shameful manner; abuse; defile; (rude);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1irrumoirrumamus
2irrumasirrumatis
3irrumatirrumant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentirrumare
activeperfectirrumavisse
passivepresentirrumari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
irruma
irrumate
future
PersonSingularPlural
2
irrumato
irrumatote
3
irrumato
irrumanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
irrumare
irrumamini
future
PersonSingularPlural
2
irrumator
—
3
irrumator
irrumantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
irrumatus
irrumati
Gen.
irrumati
irrumatorum
Dat.
irrumato
—
Acc.
irrumatum
irrumatos
Voc.
irrumate
irrumati
Abl.
irrumato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
irrumata
irrumatae
Gen.
irrumatae
irrumatarum
Dat.
irrumatae
—
Acc.
irrumatam
irrumatas
Voc.
irrumata
irrumatae
Abl.
irrumata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
irrumatum
irrumata
Gen.
irrumati
irrumatorum
Dat.
irrumato
—
Acc.
irrumatum
irrumata
Voc.
irrumatum
irrumata
Abl.
irrumato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
irrumandus
—
Gen.
irrumandi
—
Dat.
irrumando
—
Acc.
irrumandum
—
Voc.
irrumande
—
Abl.
irrumando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
irrumanda
—
Gen.
irrumandae
—
Dat.
irrumandae
—
Acc.
irrumandam
—
Voc.
irrumanda
—
Abl.
irrumanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
irrumandum
—
Gen.
irrumandi
—
Dat.
irrumando
—
Acc.
irrumandum
—
Voc.
irrumandum
—
Abl.
irrumando
—

Supines

accusative: irrumatum; ablative: irrumatu

Examples

No examples found.