irruo, irruere, irrui, irrutus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

rush/dash/run in/upon/headlong, attack/charge; throw self on; intrude/encroach;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1irruoirruimus
2irruisirruitis
3irruitirruunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentirruere
activeperfectirruisse
passivepresentirrui

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
irrue
irruite
future
PersonSingularPlural
2
irruito
irruitote
3
irruito
irruunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
irruere
irruimini
future
PersonSingularPlural
2
irruitor
—
3
irruitor
irruuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
irrutus
irruti
Gen.
irruti
irrutorum
Dat.
irruto
—
Acc.
irrutum
irrutos
Voc.
irrute
irruti
Abl.
irruto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
irruta
irrutae
Gen.
irrutae
irrutarum
Dat.
irrutae
—
Acc.
irrutam
irrutas
Voc.
irruta
irrutae
Abl.
irruta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
irrutum
irruta
Gen.
irruti
irrutorum
Dat.
irruto
—
Acc.
irrutum
irruta
Voc.
irrutum
irruta
Abl.
irruto
—

Supines

accusative: irrutum; ablative: irrutu

Examples

No examples found.