invicto, invictare, invictavi, invictatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

excite, exasperate, irritate;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1invictoinvictamus
2invictasinvictatis
3invictatinvictant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinvictare
activeperfectinvictavisse
passivepresentinvictari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
invicta
invictate
future
PersonSingularPlural
2
invictato
invictatote
3
invictato
invictanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
invictare
invictamini
future
PersonSingularPlural
2
invictator
—
3
invictator
invictantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
invictatus
invictati
Gen.
invictati
invictatorum
Dat.
invictato
—
Acc.
invictatum
invictatos
Voc.
invictate
invictati
Abl.
invictato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
invictata
invictatae
Gen.
invictatae
invictatarum
Dat.
invictatae
—
Acc.
invictatam
invictatas
Voc.
invictata
invictatae
Abl.
invictata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
invictatum
invictata
Gen.
invictati
invictatorum
Dat.
invictato
—
Acc.
invictatum
invictata
Voc.
invictatum
invictata
Abl.
invictato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
invictandus
—
Gen.
invictandi
—
Dat.
invictando
—
Acc.
invictandum
—
Voc.
invictande
—
Abl.
invictando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
invictanda
—
Gen.
invictandae
—
Dat.
invictandae
—
Acc.
invictandam
—
Voc.
invictanda
—
Abl.
invictanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
invictandum
—
Gen.
invictandi
—
Dat.
invictando
—
Acc.
invictandum
—
Voc.
invictandum
—
Abl.
invictando
—

Supines

accusative: invictatum; ablative: invictatu