intento, intentare, intentavi, intentatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

point (at); point (weapons, etc) in a threatening manner, threaten;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1intentointentamus
2intentasintentatis
3intentatintentant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentintentare
activeperfectintentavisse
passivepresentintentari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
intenta
intentate
future
PersonSingularPlural
2
intentato
intentatote
3
intentato
intentanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
intentare
intentamini
future
PersonSingularPlural
2
intentator
—
3
intentator
intentantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
intentatus
intentati
Gen.
intentati
intentatorum
Dat.
intentato
—
Acc.
intentatum
intentatos
Voc.
intentate
intentati
Abl.
intentato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
intentata
intentatae
Gen.
intentatae
intentatarum
Dat.
intentatae
—
Acc.
intentatam
intentatas
Voc.
intentata
intentatae
Abl.
intentata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
intentatum
intentata
Gen.
intentati
intentatorum
Dat.
intentato
—
Acc.
intentatum
intentata
Voc.
intentatum
intentata
Abl.
intentato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
intentandus
—
Gen.
intentandi
—
Dat.
intentando
—
Acc.
intentandum
—
Voc.
intentande
—
Abl.
intentando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
intentanda
—
Gen.
intentandae
—
Dat.
intentandae
—
Acc.
intentandam
—
Voc.
intentanda
—
Abl.
intentanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
intentandum
—
Gen.
intentandi
—
Dat.
intentando
—
Acc.
intentandum
—
Voc.
intentandum
—
Abl.
intentando
—

Supines

accusative: intentatum; ablative: intentatu

Examples