insono, insonare, insonui, insonitus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

make a loud noise; sound; resound;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1insonoinsonamus
2insonasinsonatis
3insonatinsonant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinsonare
activeperfectinsonuisse
passivepresentinsonari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
insona
insonate
future
PersonSingularPlural
2
insonato
insonatote
3
insonato
insonanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
insonare
insonamini
future
PersonSingularPlural
2
insonator
—
3
insonator
insonantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
insonitus
insoniti
Gen.
insoniti
insonitorum
Dat.
insonito
—
Acc.
insonitum
insonitos
Voc.
insonite
insoniti
Abl.
insonito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
insonita
insonitae
Gen.
insonitae
insonitarum
Dat.
insonitae
—
Acc.
insonitam
insonitas
Voc.
insonita
insonitae
Abl.
insonita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
insonitum
insonita
Gen.
insoniti
insonitorum
Dat.
insonito
—
Acc.
insonitum
insonita
Voc.
insonitum
insonita
Abl.
insonito
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
insonandus
—
Gen.
insonandi
—
Dat.
insonando
—
Acc.
insonandum
—
Voc.
insonande
—
Abl.
insonando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
insonanda
—
Gen.
insonandae
—
Dat.
insonandae
—
Acc.
insonandam
—
Voc.
insonanda
—
Abl.
insonanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
insonandum
—
Gen.
insonandi
—
Dat.
insonando
—
Acc.
insonandum
—
Voc.
insonandum
—
Abl.
insonando
—

Supines

accusative: insonitum; ablative: insonitu

Examples

No examples found.