inrogo, inrogare, inrogavi, inrogatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

impose/inflict (penalty/burden); demand/propose/call for (penalties/fines);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1inrogoinrogamus
2inrogasinrogatis
3inrogatinrogant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinrogare
activeperfectinrogavisse
passivepresentinrogari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
inroga
inrogate
future
PersonSingularPlural
2
inrogato
inrogatote
3
inrogato
inroganto

passive

present
PersonSingularPlural
2
inrogare
inrogamini
future
PersonSingularPlural
2
inrogator
—
3
inrogator
inrogantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
inrogatus
inrogati
Gen.
inrogati
inrogatorum
Dat.
inrogato
—
Acc.
inrogatum
inrogatos
Voc.
inrogate
inrogati
Abl.
inrogato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
inrogata
inrogatae
Gen.
inrogatae
inrogatarum
Dat.
inrogatae
—
Acc.
inrogatam
inrogatas
Voc.
inrogata
inrogatae
Abl.
inrogata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
inrogatum
inrogata
Gen.
inrogati
inrogatorum
Dat.
inrogato
—
Acc.
inrogatum
inrogata
Voc.
inrogatum
inrogata
Abl.
inrogato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
inrogandus
—
Gen.
inrogandi
—
Dat.
inrogando
—
Acc.
inrogandum
—
Voc.
inrogande
—
Abl.
inrogando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
inroganda
—
Gen.
inrogandae
—
Dat.
inrogandae
—
Acc.
inrogandam
—
Voc.
inroganda
—
Abl.
inroganda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
inrogandum
—
Gen.
inrogandi
—
Dat.
inrogando
—
Acc.
inrogandum
—
Voc.
inrogandum
—
Abl.
inrogando
—

Supines

accusative: inrogatum; ablative: inrogatu